پزشکی و سلامت

شقاق مقعد بیماری شایع است و تخمین زده می شود که از بین هر 10 نفر، یک نفر در دوره ای از زندگی خود به این عارضه دچار می شود.

اگر کمتر از شش هفته شقاق مقعد داشته باشید، به آن شقاق حاد می گویند ولی اگر بیش از شش هفته طول بکشد، به عنوان شقاق مزمن مقعد شناخته می شود.

هر کسی ممکن است دچار این زخم شود از جمله کودکان، اما بیشتر در افراد 15 تا 40 ساله شایع است. اگر چه برخی از عوارض مانند یبوست، رابطه مقعدی، بیماری های روده ای و… می توانند احتمال ابتلا به شقاق را افزایش دهند اما با پیشگیری از این موارد می توان این احتمال را کاهش داد.

بیماری شقاق مقعدی چیست؟

اگر برای اولین بار این اسم را بشنوید، ممکن است از خود بپرسید که شقاق مقعدی چیست؟ شقاق مقعد یک پارگی یا زخم کوچک به شکل باز در پوست داخل یا اطراف مقعد است. این زخم باعث درد شدید و گاهی خونریزی هنگام دفع مدفوع می شود. شقاق مقعد غالباً با اقدامات ساده از بین می رود و قابل پیشگیری است. این بیماری در انگلیسی Anal Fissure نامیده می شود.

علت شقاق و خشکی مقعدی

برای اکثر افرادی که دچار شقاق مقعدی می شوند، نمیتوان یک دلیل قطعی در نظر گرفت. اغلب تصور می کنند که این امر ناشی از حرکت سخت یا دردناک روده و کانال مقعد است. همچنین این عارضه می تواند باعث اسپاسم و سفت شدن ماهیچه های اطراف مقعد (ماهیچه های اسفنکتر داخلی) شود و پارگی زخم را افزایش دهد.

از طرفی دیگر گاهی اوقات هم علت اصلی شقاق مقعدی مشخص است. در این صورت زخم به عنوان شقاق مقعد ثانویه شناخته می شود. علل شقاق مقعد ثانویه شامل موارد زیر هستند:

• یبوست: عبور مدفوع سفت و سخت از دریچه می تواند باعث ایجاد پارگی در مقعد شود.
• دوره بارداری یا زایمان طبیعی: در زنان این دوران به دلیل فشار وارد شده به پرینه (ناحیه بین واژن و مقعد) مستعد ابتلا به شقاق مقعدی یا واژن هستند. همچنین حین زایمان طبیعی به دلیل فشار آوردن زیاد ممکن است این زخم در محل های نام برده ایجاد شود.
• داشتن بیماری های التهابی روده مانند کرون.
• ابتلا به عفونت های مقاربتی یا پوستی.
• داشتن بیماری پوستی مانند پسوریازیس تناسلی.
• مصرف داروهایی مانند مسکن هایی که حاوی مواد افیونی هستند.
• ضربه به مقعد: به عنوان مثال، از طریق رابطه مقعدی یا جراحی.
• ابتلا به سرطان روده و انجام شیمی درمانی.

علائم شقاق در زنان، مردان و کودکان

این بیماری به طور معمول در زنان، مردان و کودکان علائم یا نشانه های یکسانی دارد که عبارتند از:

• درد شدید، سوزش در داخل یا اطراف مقعد هنگام دفع. برخی از افراد این احساس را مانند “عبور شیشه شکسته از مقعد” توصیف می کنند. ممکن است چند ساعت بعد از آن همچنان احساس درد شدید و سوزاننده داشته باشید.
• خونریزی هنگام دفع یکی دیگر از علائم این بیماری می باشد. البته همه افراد با شکاف مقعدی دچار خونریزی نمی شوند مگر اینکه بیماری به حالت مزمن در آمده باشد. در این صورت این خون می تواند روی دستمال کاغذی، لباس زیر و کاسه توالت مشاهده شود.
• اسپاسم (سفت شدن ناگهانی) در ماهیچه های اطراف مقعد در هنگام مدفوع.
• احساس باز شدن شکافی در اطراف دریچه زمان اجابت مزاج.

این علائم ممکن است همیشه به دلیل شکاف هم نباشد. سایر بیماریها مانند بواسیر (هموروئید) می توانند علائم مشابهی را ایجاد کنند.

تشخیص بیماری

پزشک عمومی معمولاً با پرسیدن علائم از مراجعه کننده و معاینه فیزیکی می تواند شقاق مقعدی را تشخیص دهد. همچنین او درباره مدت زمانی که این علائم را دارید سوال می پرسد. سوالات دیگر پزشک در مورد سلامت عمومی شما و سابقه پزشکی هستند.

برای معاینه دکتر از شما می خواهد به پهلو دراز بکشید و زانوها را به سمت قفسه سینه خم کنید. سپس باسن شما را به آرامی جدا می کنند تا ناحیه را بررسی کرده و ببینند شکاف وجود دارد یا خیر.

در صورت عدم اطمینان در مورد علت بیماری ممکن است از شما بخواهد تا به یک متخصص آنورکتال هم مراجعه کنید.

پیشگیری از شقاق

با پیشگیری از یبوست می توانید خطر ایجاد شقاق مقعدی را کاهش دهید. اگر قبلا هم سابقه ابتلا به این بیماری را داشتید و به خودی درمان یافته اهمیت بسیاری دارد زیرا ممکن است که زخم سطحی مجدد بهبود یابد. شما می توانید با اطمینان از داشتن یک رژیم غذایی متعادل و سالم که حاوی مقدار زیادی فیبر است، از یبوست جلوگیری کنید. همچنین مهم است که مطمئن شوید مایعات کافی به اندازه کافی می نوشید و به طور منظم ورزش می کنید.

اگر بیماری دیگری دارید که خطر ابتلا به شقاق مقعد را افزایش می دهد، با پزشک خود صحبت کنید. آنها بهترین راه را برای مدیریت وضعیت و کاهش خطر ابتلا به شقاق مقعدی در نظر می گیرند.

ادامه مطلب شقاق مقعدی https://b2n.ir/z52050

به نقل از تمرینو :

کیست مویی که از آن در پزشکی با عناوین کیست پیلونیدال (pilonidal) و سینوس پیلونیدال نام برده می شود، نوعی کیست غیر طبیعی و شامل موهای زائد یا پوست های مرده بدن می باشد که معمولا در پایین ستون فقرات و ابتدای شکاف باسن افراد ایجاد می شود. این بیماری در واقع نوعی از عفونت‌های پوستی به شمار می رود.

کیست پیلونیدال مانند شقاق(فیشر مقعدی) ، بواسیر(هموروئید)، زگیل تناسلی و فیستول جزئی از بیماری های نشیمنگاهی به شمار می آید.

برای اطلاع از توضیحات بیماریهای بالا به سایت http://laserhemoroid.ir/ مراجعه کنید.

علائم کیست مویی و عوارض ناشی از عدم درمان آن

هنگامی که کیست مویی فرد به موقع درمان شده و توسط روش های گوناگون آلوده شود ، این کیست پیلونیدال pilonidal به یک توده متورم یا همان آبسه تبدیل می شود. علائم و نشانه های کیست مویی آلوده عبارتند از:

1. درد در ناحیه متورم
2. قرمزی پوست
3. خروج چرک یا خون از شکاف پوست
4. بوی ناخوشایند به دلیل وجود چرک

دلیل بوجود آمدن کیست مویی چیست؟

متاسفانه در حال حاضر علت دقیق پیدایش کیست های پیلونیدال مشخص نیست. اما به نظر می رسد بیشتر کیست های پیلونیدال ناشی از موهایی هستند که ریشه ی بسیار ضعیفی دارند که به داخل پوست نفوذ می کنند.

اصطکاک و فشار طولانی مدت (مانند نشستن زیاد)، استفاده دائم از لباس های تنگ و دوچرخه سواری بیش از حد معمول از دلایل قطعی و محرکی می باشند که موها را تحریک میکند تا به جای سطح پوست، داخل آن رشد کنند. در نتیجه یک توده کیست مویی به عنوان یک ماده خارجی پر از موهای زائد در آن محل جمع می شود.

بنا به دلایل ذکر شده کسانی که دارای شغل هایی مانند رانندگی تاکسی، کامیون یا اتوبوس که روزانه مدت زیادی را می نشینند و آرایشگری به دلیل سرپا ایستادن زیاد دچار این عارضه می شوند.

عواملی که در رشد سریع کیست مویی موثر هستند چیست؟

برخی از عوامل می توانند نسبت ابتلا پوست بدن را به کیست مویی (پیلونیدال) افزایش دهند ، مانند:

1. درصد ابتلا در مردان از زنان بیشتر است
2. عوامل هورمونی دوران جوانی (آزمایشات نشان داده اند که کیست پیلونیدال در افراد 20 سال بیشتر از دیگر سن ها دیده می شود). زیرا در این بازه سنی نوعی از هورمون رشد در بدن فرد ترشح می شود که باعث پیش آمدن سینوس پیلونیدال می شود.
3. چاقی مفرط و افزایش وزن مزمن
4. سبک زندگی بدون ورزش های روزانه یا پیاده روی در روز
5. شغل هایی که به نشستن طولانی مدت احتیاج دارند(موارد ذکر شده در بالا)
6. پرمویی بدن فرد
7. یکی از اصلی ترین عوامل داشتن موهایی با تارهای سفت و درشت می باشد. زیرا در افرادی که واجد این ویژگی هستند، گاهی مو به دلیل ضخامت و کلفتی راهی به بیرون پوست پیدا نمیکند. به همین دلیل داخل آن رشد می کند و باعث ایجاد توده ای به نام کیست پیلونیدال می شود.

کیست مویی چند نوع دارد؟

طبق تحقیقات پزشکی می توان بیماری سینوس پیلونیدال را به دو دسته حاد و مزمن تقسیم کرد.

در حالت حاد، فرد علائمی خاصی ندارد و فقط با لمس ناحیه به وجود توده ای پی میبرد که به صورت برجسته پایین کمر او قرار دارد.

اما در حالت مزمن فرد به مرور زمان به دلیل خروج چرک و شاخه ای از مو از بدنش دچار تب و لزر می شود.

لازم به ذکر است که در هر دو مورد باید به پزشک مربوطه جهت درمان قطعی و از بین بردن کیست مویی مراجعه کنید.

چه زمانی برای درمان سینوس پیلونیدال باید به دکتر مراجعه کرد؟

برای پاسخ به این سوال می توان گفت درمان دارویی کیست مویی شامل استفاده از آنتی بیوتیک ها ، کمپرس داغ و درمان موضعی با کرم های دفع کننده می باشد. در موارد شدیدتر نیاز به مکش چرک داخل کیست و برش کیست مویی جهت خارج کردن توده را برای تسریع در بهبودی دارد. کیست پیلونیدال اغلب مانند سایر جوش ها ، با آنتی بیوتیک ها به صورت قطعی درمان نمی شود.

پس در صورت بروز هر کدام از علائم ذکر شده ، با پزشک تماس بگیرید. جهت درمان قطعی کیست مویی خود با پزشک متخصص مشورت کنید. زیرا وی بهترین راهکار ها را برای درمان به شما ارائه می دهد.

سوالات پزشک جهت شروع روند قطعی درمان

پزشک شما می تواند با معاینه فیزیکی و با طرح سوالاتی در مورد کیست ، بهترین راه درمان کیست مویی را تشخیص دهد. سوالات احتمالی پزشک:

• چه زمانی برای اولین بار علائم را احساس کردید؟
• آیا قبلاً این مشکل را داشتید؟
• تب دارید؟
• چه داروها یا مکمل هایی مصرف می کنید؟

گریزی به روش های درمان کیست مویی

همانطور که پیشتر گفتیم، آنتی بیوتیک ها کیست پیلونیدال را بطور قطعی درمان نمی کنن اما پزشکان بهترین روش درمان را به شما پیشنهاد می دهند. در اینجا چند نوع را آوردیم:

عمل کیست مویی با روش جراحی باز

اگر برای بار اول دچار کیست مویی شدید ممکن است که پزشک این روش را پیشنهاد کند. طی عمل کیست مویی پزشک برشی در کیست ایجاد می کند و آن را تخلیه می کند. از معایب این روش می توان این را گفت که زخم تا زمان بهبودی کامل باز می ماند و معمولا این زمان 3 هفته طول می کشد که شما مرتبا باید آن را ضد عفونی کرده و گاز استریل روی زخم را عوض کنید. جراحی کیست پیلونیدال تحت بی حسی موضعی انجام می شود.

روش کیسه سازی کیست یا Marsupialization

در این روش ، پزشک پس از برش کیست مویی و تخلیه کامل چرک و موهای زائد، لبه های پوست را به بیرون بر گردانده و بخیه می زند. از مزیت های این روش نسبت به جراحی می توان به مورد باز نماندن زخم به مدت طولانی اشاره کرد.

روش کیسه سازی نیز تحت بی حسی موضعی انجام می شود و زمان لازم برای بهبودی کامل 6 هفته است.

درمان کیست مویی با لیزر (پیلونیدوتومی)

به جرات میتوان گفت که درمان سینوس پیلونیدال با لیزر قطعی ترین روش درمان می باشد. زیرا بدون نیاز به برش کامل، اشعه لیزر به ریشه کیست مویی نفوذ کرده و آن را از بین می برد. در نتیجه دیگر نیازی به وجود زخم و استراحت طولانی مدت نیست.

طبق آمار کلیه بیماران مبتلا به سینوس پیلونیدال روش پیلونیدوتومی را روشی موثر دانستند. به علاوه چون به وقت، هزینه و طول درمان هم اهمیت می دادند، باعث شد تا این روش را جایگزین روش های دیگر کنند.